Ik kan niet zeggen…

Ik kan niet zeggen…

Tijdens een van de schrijfworkshops die ik gaf, schreef ik onderstaande tekst. De suggestie was om een zin af te maken:

Ik kan niet zeggen…
hoe blij ik ben.
Gewoon omdat het niet in woorden te vangen is.
Hoe omvat je in letters een gevoel?
Het gevoel dat je krijgt wanneer je droom waarheid wordt.
Dat is wat er vandaag gebeurt.
Tranen rollen over mijn wangen en weerkaatsen het zonlicht.
De zon warmt niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn ziel.
Het voedt mij, zoals ik al lang niet meer gevoed ben.
Hongerig word ik er van.
En angstig.
Kan ik deze honger stillen?
Of wordt de rush naar een nieuwe piek me de volgende keer fataal?
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het eng.
Daarin ben ik niet anders dan jij,
maar ik kan beter met die angst omgaan.
Blijk die nodig te hebben om te kunnen leven.
Totdat die ook mij een keer verlamt en het te laat is.